Hitte en kou

Wat is dat toch met het onderwerp homoseksualiteit: het is zo lastig er in rust en ruimte over te spreken. Wanneer het onderwerp ter sprake komt verandert een gemoedelijk gesprek al snel in een felle discussie, met verhitte gezichten en kant&klare stellingen. Ook ik vond mezelf onlangs in een gesprek dat uitmondde in felle argumenten, een scherpe toon en onbegrip over en weer. Wat jammer toch.

De hitte van de discussie maakt dat veel christenen huiverig zijn geworden voor het onderwerp homoseksualiteit. Ook kerkleiders zijn terughoudend en huiverig voor het vuur dat het onderwerp kan losmaken binnen de gemeente. Kenmerkend voor vuur is immers dat het binnen no-time hevig kan oplaaien,  snel om zich heen grijpt en alles wat opgebouwd is kan verteren, niks dan as overlatend. Dat willen we niet! Gelukkig hebben we ook een doofpot, daar is het onderwerp veilig. Er is al zo veel verdeeldheid, we moeten juist die onderwerpen zoeken die ons samenbinden.  Eerlijk is eerlijk; er zijn kerken gescheurd om veel kleinere verschillen dan het hete hangijzer dat homoseksualiteit is. Begrijpelijk dat we daar onze vingers niet aan willen branden.

Ik heb alleen het gevoel dat we, door het onderwerp in de doofpot te houden, onze homoseksuele broeder en lesbische zus zo in de kou laten staan…

Misschien moeten we toch op zoek naar een manier waarop we onze vragen, twijfels en overtuigingen omtrent homoseksualiteit met elkaar kunnen delen op zo’n manier, dat iedereen er warm van wordt, maar niemand verhit…;-) Ik heb me voorgenomen te blijven oefenen in het aangaan van een eerlijk, open en kwetsbaar gesprek over homoseksualiteit en geloven.